Fiona en Martin

Mijn naam is Fiona Schaefer-Krewinkel en ik sta op de foto met mijn lieve vader en grote vriend Martin Krewinkel. Wij zijn twee handen op een buik en lachen heel wat af samen. 28 jaar nadat mijn vader begon in Zuyderland, stapte ik als verpleegkundige-in-opleiding ook het ziekenhuis binnen.

Mijn moeder werkt als verzorgende IG bij een zorginstelling en nam me als kind wel eens mee. De ouderen vonden het leuk als een kind op bezoek kwam. Ik vond er helemaal niets aan. Ik vond het zelfs vies als mijn moeder sprak over bloed, billen en ontlasting. Toen ik ouder werd begon ik er anders tegenaan te kijken, omdat ik toen pas zag hoe liefdevol mijn moeder hiermee omging. Op mijn 16e stond voor mij vast dat ook ik zou kiezen voor een beroep in de zorg.

Het werken met ouderen spreekt mij heel erg aan en in het derde jaar van mijn opleiding besloot ik de overstap te maken naar een Zuyderland zorgcentrum. Hier voel ik me helemaal thuis. Ik heb mijn diploma verpleegkundige op zak en voer die taak uit daar waar ik nodig ben. Voor de ouderen is dit vaak de laatste plek waar ze wonen. Omdat ik regelmatig onze bewoners bezoek, leer ik ze beter kennen en zie ik de mens achter de patiënt. Sommige bewoners ken ik al jaren, anderen zie ik pas in de laatste levensfase. In deze fase help en begeleid ik de bewoner en de familie. Ik zorg ervoor dat alles zo ontspannen en comfortabel mogelijk is. Ik ben erg dankbaar dat ik iets voor hen kan betekenen. Nu geef ik het woord aan mijn vader Martin.

Ik ben Martin, medewerker Beveiliging en bewaking. Ik heb niet bewust gekozen voor Beveiliging, maar ben er toevallig in terecht gekomen. Ooit ben ik op locatie Kerkrade begonnen als oproepkracht in het magazijn en daarna bij de afdeling receptie-telefonie. De organisatie veranderde en de functie verviel. Ik kreeg een aanbod voor Beveiliging met de daarbij behorende opleiding. Tussendoor heb ik een beroepskeuzetest gedaan en ik bleek geschikt voor maatschappelijk- of pastoraal werker. Dat sprak me ook aan. Door uitstel van de opleiding en het moeilijk tot niet kunnen combineren hiervan met mijn wisseldiensten, heb ik uiteindelijk die aantrekkelijke boot gemist. Ik koos voor werken bij de Beveiliging.

In mijn functie heb ik een aantal taken. We zitten met minimaal twee collega’s in de meldkamer. Een van onze taken is terreinbewaking via camera’s. In de meldkamer staan meerdere monitoren die zijn aangesloten op terreincameras. Op die manier kunnen we meteen actie ondernemen als er iets aan de hand is. Ongeregeldheden worden bij ons telefonisch gemeld, of dat nu om agressie gaat of om brand. Bij agressie bemiddelen wij tussen de patiënt/bezoeker en de medewerker. Gelukkig kan ik er goed mee omgaan. Bij fysiek geweld bellen we meteen de politie. Preventief lopen we rondes door het gebouw. En zo kan ik nog even doorgaan.

Service staat bij mij hoog in het vaandel. Als ik iemand kan helpen doe ik dat graag. In mijn jas draag ik, net zoals Fiona, vaak een rode clownsneus. Als ik over de kinderafdeling mijn ronde loop, doe ik die neus wel eens op. Je kunt je voorstellen hoe daarop wordt gereageerd. In mij zit niet alleen een beveiliger, maatschappelijk- en pastoraalwerker, maar ook een clown die er regelmatig uit wil.