John

Mijn naam is John Pelzer en ik heb binnen Zuyderland twee functies: intensivist en anesthesioloog. Als intensivist ben ik de behandeld arts van de patiënten die op de Intensive Care (IC) liggen. De anesthesioloog is een medisch specialist die verantwoordelijk is voor de verdoving van patiënten die een operatie of andere pijnlijke ingreep moeten ondergaan. Ik zorg voor de ademhaling, de vitale functies, het bewustzijn, de temperatuurregulatie en dat patiënten geen pijn ervaren bij een operatie.

Per toeval ben ik arts geworden. Na een jaartje scheikunde te hebben gestudeerd (maar vooral Nijmegen te hebben ontdekt) werd ik via een studievriend geattendeerd op de studie geneeskunde. Vanaf dag één vond ik de studie interessant, ondanks dat het in het begin vooral theorie stampen was. In het vierde jaar werd het leuker in verband met de verschillende coschappen en het contact met patiënten.

Bij het kiezen van de specialisatie had ik ‘de pech’ dat ik veel leuk vond en daarom ben ik eerst gaan werken als algemeen arts-assistent. Tijdens mijn eerste baan heb ik veel gewerkt op de IC en dat was inspirerend. Daar kreeg ik het advies om eerst anesthesioloog te worden. In die tijd was er nog geen super-specialisatie tot intensivist; nu wel.

Naast mijn werk als anesthesioloog hou ik me vooral bezig met de dagelijkse zorg op de IC; het beleid uitzetten voor de behandeling, ernstig zieke patiënten opvangen die via de spoedeisende hulp/verpleegafdelingen aangemeld worden en het begeleiden van arts-assistenten. Ook gesprekken met de familie van de patiënten behoren tot mijn dagelijkse werkzaamheden. Deze gesprekken zijn vaak heftig omdat niet iedere patiënt in leven blijft. De patiënt is (vaak) zelf niet meer aanspreekbaar wat het extra complex maakt. Het mooiste aan mijn vak vind ik dat ik daadwerkelijk iets kan betekenen voor mensen die levensbedreigend ziek zijn.

Als ik terugkijk naar de eerste coronagolf in het voorjaar van 2020, overheerst het gevoel dat ik in die tijd vooral geleefd werd. We hadden onvoldoende kennis over dit virus en de patiënten waren ernstig ziek. We hadden het aantal bedden fors verhoogd waardoor ik tijdens een nachtdienst verantwoordelijk was voor groot aantal patiënten die aan de beademing lagen. Daarnaast wilde ik zelf ook gezond blijven en niet besmet raken. De hechtheid van het geweldige team op de IC zorgde ervoor dat ik het kon volhouden.

Na het werk moet ik afschakelen omdat ik het anders niet volhoud. Dat doe ik door naar muziek te luisteren (in niet Covid-tijd speel ik graag in de ziekenhuisband Second Opinion), te koken, stoeien met onze jonge hond en de Spaanse taal leren via de app Duolingo. Dit is recent nog handig gebleken bij een patiënt die uit Chili kwam en zuurstof kreeg via een neusbrilletje. Het feit dat ik met hem in het Spaans kon communiceren gaf deze man een vertrouwd gevoel.

Mocht ik nu opnieuw voor de keuze komen te staan om een beroep te kiezen, dan zou ik met volle overtuiging opnieuw voor dit mooie vak kiezen.