Suzanne

Mijn naam is Suzanne der Vries-Quadvlieg. Ik werk bij de bloedafnamedienst Oostelijk Zuid-Limburg (BOZL) van Zuyderland. Ik neem bloed af bij mensen thuis voor wie het moeilijk is om naar een priklocatie te komen. Als daar behoefte aan is, ondersteun ik ook huisartsen bij de bloedafname in de praktijk en help mee bij de centrale bloedafname in het ziekenhuis. Tijdens de corona pandemie heb ik op verpleegafdelingen meegewerkt aan het bed om de verpleging te ontlasten maar ook door het bloedprikken tijdelijk van hen over te nemen.

Ik heb bewust gekozen voor een beroep in de zorg omdat ik graag met mensen werk en het goed voelt als ik iets voor iemand kan betekenen. Tot de geboorte van ons eerste kind, heb ik als HBO-verpleegkundige gewerkt in de thuiszorg bij het Groene Kruis. Toen de kinderen oud genoeg waren, wou ik weer aan de slag en solliciteerde ik in 2012 bij de BOZL. Ik kreeg een interne opleiding ‘bloed afnemen’ en na drie maanden mocht ik in de buitendienst meewerken. Per dag ga ik samen met 30 tot 35 collega’s in de ochtend op pad om bloed te prikken. Ik werk 12 uur per week.

Van onze planners krijg ik ’s avonds een lijst waarop staat welke ronde ik de volgende dag maak. Ik werk tot ik klaar ben en dat is niet altijd op de geplande tijd. Je weet nooit van tevoren wat je tegenkomt bij een huisbezoek of in het verkeer. De routes worden door onze coördinatoren ruim gepland zodat we er zeker van zijn dat het bloed op tijd kan worden afgeleverd bij het laboratorium.

Het leuke aan dit werk is dat ik veel mensen ontmoet en dat het bloedprikken een uitdaging blijft. Het prikken van mensen met dementie in een verzorgingshuis vraagt om een andere aanpak dan het prikken van een patiënt thuis aan de keukentafel. Ik benader alle patiënten met respect en zal ook nooit zomaar iemand onder dwang prikken. Patiënten met dementie begrijpen regelmatig niet wat ik ga doen. Vaak kunnen hun vaste verzorgers toch de angst of onrust wegnemen en dan zorgen we er samen voor dat de patiënt geprikt kan worden. Ik heb een keer met een banaan een argwanende patiënte zover gekregen dat ze zich liet prikken. Haar lievelingsfruit gaf mij de gelegenheid om tijdens een rustmoment bloed af te nemen. Na afloop bedankte ze me voor de prik en voor de banaan. Dan loop ik met een glimlach naar buiten. Om deze functie uit te oefenen is het dan ook belangrijk dat je goed met mensen om kunt gaan en daarnaast flexibel en creatief bent. Respect, vriendelijkheid, behulpzaam zijn en me inleven in de patiënt zijn voor mij kernwaardes. Een stukje humor hoort daar ook bij. Iedere keer als een patiënt vraagt of ik bloedworst ga maken of dat de vampier weer honger heeft, moet ik lachen.

Ooit ga ik weer aan de slag als verpleegkundige, want eens een ‘pleeg’, altijd een ‘pleeg’. Tot die tijd blijf ik op mijn bloedprik-stekkie, want naast verpleging geeft mij ook dit werk veel vreugde en voldoening. Iedere dag ga ik met veel plezier werken en ik ben nog lang niet van plan om te vertrekken. Zuyderland is een goede werkgever die niet alleen de patiënt maar ook de werknemer centraal stelt. Ook de manier waarop Zuyderland met COVID-19 omgaat, vind ik bewonderenswaardig. Dat alles maakt dat ik mij trots voel een Zuyderlander te zijn.