Hilde

Ik ben Hilde te Lam en werk als ondersteunend cytologisch medewerker bij de Klinische pathologie van Zuyderland. De mens en het menselijk lichaam vind ik erg boeiend. Door omstandigheden moest ik als tiener de verpleegkundige opleiding afbreken. Het ziekenhuis bleef me aantrekken en aldus begon ik 30 jaar geleden bij de afdeling Schoonmaak. Na een zware knieoperatie kon ik dat werk niet meer doen. Gelukkig waren er andere mogelijkheden voor mij. Zo ben ik via diverse functies, 16 jaar geleden bij de Klinische pathologie terechtgekomen en gebleven. Dit werk is interessant en bevalt me uitstekend.

Als ondersteunend cytologisch medewerker bereid ik cel-preparaten voor van allerlei lichaamsvochten zodat de analisten en de patholoog-anatoom deze kunnen screenen. Ik maak microscopische preparaten van urine, pleuravocht (longen), ascitesvocht (buik), lymfevocht, longspoelingen, baarmoeder uitstrijkjes enzovoorts. Het soort preparaat is afhankelijk van wat de arts aanvraagt. Bij dit cel-onderzoek wordt gekeken naar afwijkende cellen. De klinisch patholoog stelt vervolgens een diagnose vast waarna de aanvragend arts de behandeling in gang kan zetten.

Ofschoon ik geen direct patiëntencontact heb, realiseer ik me dat ieder lichaamsvocht van een patiënt is. Het moeilijkste vind ik als we foetussen binnen krijgen of materiaal van een baby. Dat zal ermee te maken hebben dat ik zelf moeder ben. Ondanks dat het me raakt, is het belangrijk om toch professioneel te blijven.

In 2020 heb ik de interne training voor OCC’er* gevolgd. Die training heeft mijn leergierigheid getriggerd. Ik heb de patholoog-anatoom gevraagd om een obductie bij te wonen. Dat mocht en hij heeft me het menselijk lichaam van binnen laten zien. Het interne netwerk dat zorgt dat alles zo functioneert zoals het hoort te functioneren, is ingewikkeld en reuze interessant. Obductie assistent lijkt me dan ook een geweldig beroep, maar de kans om daar een baan in te vinden in Limburg is zeer klein. Momenteel denk ik na over wat ik zou willen en wat de mogelijkheden zijn. Het is fijn dat Zuyderland me daarin kan begeleiden en mogelijkheden biedt.

In mijn vrije tijd ben ik lid van het Zuyderland Roparun team. De Roparun is een estafetteloop van meer dan 500 kilometer van Parijs, Bremen en Almelo naar Rotterdam waarbij mensen, in teamverband, een sportieve prestatie leveren om op die manier geld op te halen voor mensen met kanker. Tijdens de loop is het mijn taak, om al fietsend, de lopers te begeleiden.

 

*De Operationele Crisis Coördinator (OCC’er) begeleidt medewerkers als er een calamiteit is in het ziekenhuis. Indien noodzakelijk zorgt hij/zij dat mensen worden geëvacueerd en dat de afdeling Beveiliging en bewaking van de noodzakelijke informatie wordt voorzien om de calamiteit te coördineren.